Monday, 22 August 2016

ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ನಿರಾಸೆ


2000ರ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕರಣಂ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಿ ವೇಟ್ ಲಿಪ್ಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 1 ಕಂಚು ಪದಕ  
2004ರಲ್ಲಿ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ  ರಾಜವರ್ಧನ್ ಸಿಂಗ್  ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 1 ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕ 
2008ರ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ  ಅಭಿನವ್ ಭಿಂದ್ರಾ  ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 1 ಚಿನ್ನ
ವಿಜೇಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 1 ಕಂಚು 
  ಸುಶೀಲ್‌ಕುಮಾರ್ ಕುಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ 1 ಕಂಚು 
2012ರ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ  ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ, 1 ಬೆಳ್ಳಿ, 1 ಕಂಚು
ಕುಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ 1 ಕಂಚು
ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್‌ನಲ್ಲಿ 1 ಕಂಚು
ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 1 ಕಂಚು
2016ರಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಮಲ್ಲಿಕ್  1 ಬೆಳ್ಳಿ
ಪಿ.ವಿ. ಸಿಂಧು ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್‌ನಲ್ಲಿ 1 ಬೆಳ್ಳಿ 

 ಗೆಲುವಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬಲ್ಲವರು ನಾವಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ತರಬೇತಿ, ಅಗತ್ಯ ಕ್ರೀಡೋಪಕರಣಗಳ ಸವಲತ್ತೂ ಇಲ್ಲ. ತರಬೇತಿ ಪಡೆದು ಹೊರಬರುವವರು ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವಂತೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ಸು ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಮಾತಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಕ್ರೀಡೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವಿದೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಿಂದಲೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನನ್ನು  ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಆತನಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.  


ನೀವು ಯಾವುದೇ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಮುಂದೇನಾಗುವಿರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರ ಒಂದೋ ಇಂಜಿನೀಯರ್ ಇಲ್ಲವೇ ಡಾಕ್ಟರ್ ಎನ್ನುವುದು. ಯಾರೂ ಉತ್ತಮ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಆಗುವೆ, ದೇಶವನ್ನು ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿ ಪದಕ ಗೆದ್ದು ತರುವ ಗುರಿ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯೇ ಹೀಗೆ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದೆ.  ಯಾವ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯೂ ತನ್ನ ಮಗ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಾಗಿ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ತರುವವನಾಗಲಿ ಎಂದು ಬೆಳೆಸಿದ್ದು ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೌಕರಿ ಮುಖ್ಯ. ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೌಕರಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವ ಯತ್ನ.  ಇದೇ ಪಾಲಕರು ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪದಕ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ನಿರಾಸೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡದೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸೋತ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಅವಗುಣವೆಂದರೆ ಗೆಲುವಿನ ಆರಾಧಕರಾಗಿರುವುದು. ಇದರಿಂದ ಅನಾಹುತವೇ ಜಾಸ್ತಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಗೆದ್ದು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೇ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದನೆಂದರೆ, ಆತನಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸನ್ಮಾನ, ಹಾರ-ತುರಾಯಿಯ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಮರೆಯುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಂದರೆ ಹಣದ ಮದದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸೋಲು ಹಾಗಲ್ಲ.  ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಮುನ್ನುಗ್ಗು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಆಗಾಗ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಗೆಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸು ಎಂದು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಪ್ರೇರೇಪಿತನಾಗಿ ಆತ ಮರಳಿ ಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸೋಲೇ ಗೆಲುವಿನ ಸೋಪಾನ ಎಂಬ ಮಾತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಯತ್ನ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
 ಗೆಲುವಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬಲ್ಲವರು ನಾವಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ತರಬೇತಿ, ಅಗತ್ಯ ಕ್ರೀಡೋಪಕರಣಗಳ ಸವಲತ್ತೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ತರಬೇತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರ ಇದೆ.  ಅಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದು ಹೊರಬರುವವರು ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವಂತೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ಸು ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಮಾತಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಅರ್ಹತೆ ಗಿಟ್ಟಿಸುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಧನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸಿನ ರೀತಿ ಕಠಿಣ ತರಬೇತಿ ಅವಶ್ಯ. ಇಂತಹ ಕಠಿಣ ತರಬೇತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದೆಯಾದರೂ ಅದು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಒಂದು ದುರಂತವೆಂದರೆ, ಕ್ರೀಡಾ ಅಕಾಡೆಮಿ, ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳಿಗೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅಥವಾ ಅವರ ಪುತ್ರರು, ಸಂಬಂಧಿಗಳೇ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗುವುದು. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ದರ್ಬಾರು ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲ ಜಾತಿ, ಷಡ್ಯಂತ್ರ, ಕಾಲೆಳೆಯುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ. ಈ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಕ್ರೀಡೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಜ್ಞಾನವಿರುವುದಿಲ್ಲ.  ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಂದು ಕೂಡ್ರಿಸಿದರೆ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಇಂತಹವರಿಂದ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಅಥವಾ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ದೊರೆಯಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ. ಸಮರ್ಥ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿರುವಾಗ ಆ ಸ್ಥಾನ ಅವರಿಗೇಕೆ ನೀಡಬಾರದು?
ವಿದೇಶಿ ಕೋಚ್‌ಗಳನ್ನೇ ನಾವು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಆ ಕೋಚ್‌ಗಳಿಗೆ ಇವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅರಿತುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟೇ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದರೂ ಅವರು ಅಂತಹ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೇರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕಾರಣ. ಕ್ರೀಡಾಶಾಲೆಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಇವೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಸಹ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತಲುಪಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ರೀಡಾ ಸಾಧನೆಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದುದೇ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ. ನಮ್ಮ ನೆಲದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶಕ್ತಿ ವಿದೇಶಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ.  ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಕ್ರೀಡೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವಿದೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಿಂದಲೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನನ್ನು  ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಆತನಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
 ಲಂಡನ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ 83 ಆಟಗಾರರು ತೆರಳಿ 6 ಪದಕ ತಂದಿದ್ದರು. ಈ ಬಾರಿ ಭಾರತದಿಂದ 118 ಆಟಗಾರರು ರಿಯೊ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ತೆರಳಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಅರ್ಹತೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿರುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಧನೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ ವಿದೇಶಿ ಆಟಗಾರರ ಎದುರು ಸೆಣೆಸುವಾಗ ಅಥವಾ ಉಳಿದ ಆಟಗಾರರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ನಮ್ಮವರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಉಡುಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲಕಾರಣ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಕೊರತೆ. ವಿದೇಶಿ ಆಟಗಾರರು ಆಡುವಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಆಟವನ್ನು ನಮ್ಮವರು ಆಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಲ್ಲಿನವರ ಸಂಸಕ್ರತಿ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶ್ರಮಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅವರಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಆದರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆ ಎಂದರೆ ಮೂಗುಮುರಿಯಯವವರು ಜಾಸ್ತಿ. ಸರಕಾರ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಅರಿವು  ಸಹ ನಮ್ಮವರಿಗಿಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ತಯಾರುಮಾಡಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅಂತಹ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜಕೀಯ ನಡೆಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.  ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸಕ್ರತಿ ಇದೆಯಾದರೂ ಅದು ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ. ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ  ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಆಟಗಾರರು ತೆರಳಿದರೂ ಪದಕ ಗೆದ್ದು ಬರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ. ಶಾಲಾ- ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆ ಒಂದು ವಿಷಯವಾಗಬೇಕಿದೆ.
ಉಸೇನ್ ಬೋಲ್ಟ್ ಎಂಬ  ಸಣ್ಣ ರಾಷ್ಟ್ರ ಜಮೈಕಾದ ಆಟಗಾರ 9 ಸ್ವರ್ಣ ಪದಕ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಆ ದೇಶ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅರ್ಧದಷ್ಟಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಗೆ 3,075 ಕೋಟಿ ರೂ. ವನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಮೀಸಲಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ  150 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ತೆಗೆದಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿಯಾಗಿ ನೆರವು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಸೇಟ್ರೆಲಿಯಾದಲ್ಲೂ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಇದೆ. ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯಲು  ಉಚಿತ ನೆರವು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಇವುಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಡೆಯದ ಜಾತಿ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ರಾಜಕಿಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಬರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ  ಕಳೆದ ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ತೆಗೆದಿರಿಸಿದ್ದು, 1,552 ಕೋಟಿ ರೂ. ಮಾತ್ರ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ತಲುಪುವುದು ಎಷ್ಟು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ಗೆ ಮಾತ್ರ  ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವಾದರೂ ಅದನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ವಿಷಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸ್ಥಾನ ನಂಬರ್ 1 ಅಥವಾ ಎರಡರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಹೆಸರು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾದುದು. ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ದಿಗ್ಗಜರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ದಂತಕಥೆಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಧನಸಹಾಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿಯಮತ್ರಣ ಮಂಡಳಿ (ಬಿಸಿಸಿಐ) ರಚಿಸಿಕೊಂಡು ಆದಾಯದ ಮೂಲವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಇಷ್ಪಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸುನಿಲ್ ಗವಾಸ್ಕರ್, ಕಪಿಲ್ ದೇವ್, ರವಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್, ರಾಹುಲ್ ದ್ರಾವಿಡ್, ಅನಿಲ್ ಕುಂಬ್ಳೆ, ಮಹೇಂದ್ರ ಸಿಂಗ್ ಧೋನಿ, ವಿರಾಟ್ ಕೊಹ್ಲಿಯಂತಹ ಜಾಗತಿಕ ಆಟಗಾರರಿರುವುದರಿಂದ. ಅವರ ಆಟದ ಕೌಶಲ್ಯ, ತಂತ್ರ, ಲಯಬದ್ಧತೆ ಸೆಳೆದಿದೆಯೇ ವಿನಾ ಬೇರೇನಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶರೆನಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರಬೇಕು. ಆಗ ಆ ಕ್ರೀಡೆಯತ್ತ ಯುವಕರು ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಅಂಕಣಕಾರ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತ ಟಿ.ಜೆ.ಎಸ್ ಜಾರ್ಜ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬರೆದ ಅಂಕಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ‘‘ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಲೆಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ.ಅದರಲ್ಲೂ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗಲ್ಲ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ, ಕ್ರೀಡಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ, ಇವರಿಬ್ಬರ ಸುತ್ತ ಸುಳಿದಾಡುವ ಹಿಂಬಾಲಕರೆಂಬ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳಿಗೆ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು, ನೆಂಟರಿಗೆ, ಈ ವಿಐಪಿಗಳ ಪ್ರೇಯಸಿಯರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ’’ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕ್ರೀಡಾ ಅಕಾಡೆಮಿ, ಮಂಡಳಿಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಇವೆ.ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸೌಲಭ್ಯ, ಐಷರಾಮಿತನ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹೋರಾಡಬೇಕಿದೆ. ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗದ ತನಕ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವಸಿಗದು ಎಂದು ವಿಷಾದದಿಂದ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು  ದೇಶದ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಕೆಲವೇ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಯೂ ಒಂದು. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಅದನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿವೆ. ಇದರಿಂದ ನಷ್ಟ ದೇಶಕ್ಕೆ ವಿನಾ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಅನುದಾನವನ್ನು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ನೀಡುವಂತಾಗಬೇಕು. ಖಾಸಗಿ ಕ್ರೀಡಾ ಅಕಾಡೆಮಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನೆರವು ನೀಡಬೇಕು. ಈ ತರಬೇತಿ ಅಕಾಡೆಮಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಕ್ರೀಡಾಬೆಳವಣಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮನಗಾಣಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಇದು ‘ಸುಲ್ತಾನ್’ ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾವೂ ಅಲ್ಲ. (ಈ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲೂ ನಾಯಕ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿಯೇ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ).
ೆ ಅಮೆರಿಕಾ ಸರ್ಕಾರ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿಗೆ 22 ರೂ. ವ್ಯಯಿಸುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ  3 ಪೈಸೆಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ  ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವರದಿಯೊಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆಗಿರುವ ಅಸಡ್ಡೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.
ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ವೃದ್ಧಿ ದರ  ಚೀನಾಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇದೆ. ಕ್ಷಿಪಣಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ಕ್ರೀಡಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಿರಾಶದಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ.  ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಿಶ್ವದ ಇತರ ದೇಶಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಗಾಢ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಮಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಾದರೂ ನಮ್ಮ ಕ್ರೀಡಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಧನೆಯಾಗಲಿ. ಪ್ರತಿಭೆಗಳ ನಾಡಾದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಮಿನುಗುತ್ತಿರುವವರಿದ್ದಾರೆ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲೂ ತಾರೆಗಳು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಲಿ.ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆಯಾಗಲಿ.
........................................

No comments:

Post a Comment