ಅಮ್ಮ ಅಮೃತರ್ವಣಿ, ಆನಂದದಾುನಿ
ನಾಳೆ "ಶ್ವ ಅಮ್ಮಂದಿರ ದಿನ. ಈ ನಿ"ುತ್ತ ಒಂದು ಬರಹ
ಅಮ್ಮನ ಗದರಿಕೆ, ಬೆದರಿಕೆ, ಬೈಗುಳ, ಏಟು ಮಗುವನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ನೋುಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋುಸಲು ಅಮ್ಮ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋೋ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಪಶ್ಚಾಾತ್ತಾಾಪ ಪಡುತ್ತಾಾರೆ; ತಾವೇ ಅಳುತ್ತಾಾರೆ. ಅಮ್ಮನ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶ, ಒಂದು ನೋಟ, ಒಂದು ಮಾತು ಮಕ್ಕಳ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ.
ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತ; ತ್ಯಾಾಗದ ಸಂಕೇತ. ಹೆಣ್ಣಿಿನ ಒಡಲು ಕರುಣೆಯ ಕಡಲು. ಅಪಾರಂಪಾರವಾದ ಹೆಗ್ಗಡಲು. ಅದು ಅಮೃತ ತುಂಬಿದ ಹಾಲ್ಗಡಲು. ತಾುಯನ್ನು ಅಮ್ಮ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅಮ್ಮ ಅಮೃತಮು; ಪ್ರೇಮಮು; ಆನಂದಮು
ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು "ಕುಪುತ್ರೋೋ ಜಾಯೇತ ಕುಮಾತಾ ನ ಭವತಿ" ಎಂದು ದನಿಯೆತ್ತಿಿ ಸಾರಿದರು. "ಮಾತೃದೇವೋ ಭವ" ಎಂಬ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ’ಹೆತ್ತ ತಾುಗೆ ಹೆಗ್ಗಣ ಮುದ್ದು’, ’ತಾುಗಿಂತ ಬಂಧು"ಲ್ಲ; ಉಪ್ಪಿಿಗಿಂತ ರುಚಿುಲ್ಲ’, ತಾುಯಂತೆ ಮಗಳು; ನೂಲಿನಂತೆ ಸೀರೆ’ ’ಮನೆಯೆ ಮೊದಲ ಪಾಠಶಾಲೆ, ಜನ ತಾನೆ ಮೊದಲ ಗುರುವು, ಜನನಿುಂದ ಪಾಠ ಕಲಿತ ನಾವೇ ಧನ್ಯರು’ -ಇವೆಲ್ಲ ತಾಯ್ತನದ "ರಿಮೆ ಗರಿಮೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಿಸಾರುವ ನಲ್ನುಡಿಗಳು!
ಅಮ್ಮ ಬೇರೆಯಲ್ಲ; ಅಮೃತ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಎಂದರೆ ಅಮೃತ; ಅಮೃತ ಎಂದರೆ ಅಮ್ಮ. ಒಂದು ಎರಡಾದ ಬಗೆುದು; ಎರಡು ಒಂದಾದ ಪರಿುದು. ಅಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾಾಳೆ-ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ಮ=ಅ-ಮೃತ. ಅಮೃತ ಕುಡಿದವರು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ-ಅವರು ಅಮರ. "ಮೃತ್ಯೋೋರ್ಮಾ ಅಮೃತಂ ಗಮಯ" - ಇದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಾರ್ಥನೆ. ಪ್ರಾಾರ್ಥನೆ ಫಲಿಸುವುದು ಅಮ್ಮನ ಕರುಣೆುಂದ; ಅಮೃತ ಪಾನದಿಂದ. ಅಮ್ಮ ಪ್ರೇಮದ ಕಡಲು; ಮಮತೆ ತುಂಬಿದ ಅಮೃತದ ಒಡಲು. ಅಮೃತ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಾಲ್ಗಡಲು ಕಡೆಯಬೇಕು. ಅಮ್ಮನ ಒಡಲು ಅಮೃತದ ಹಾಲ್ಗಡಲು; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಡೆಯಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಮೃತವೇ ಅಮೃತ ಅಮ್ಮನ ಒಳ ಹೊರಗೆಲ್ಲ! ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಹೋದರೆ ಸಾಕು-ಮಮತೆಯ ಹೊಳೆಯನ್ನೇ ಮೊಗೆಮೊಗೆದು ಧಾರೆಯೆರೆಯುತ್ತಾಾಳೆ. ಒಡಲಾಳಕ್ಕೆೆ ಇಳಿದೆವೋ - ತನ್ನೊೊಳಗೆ ತುಂಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಾಳೆ. ಒಡಲಾಳಕ್ಕೆೆ ಹೋಗಬೇಕಾದವರು ನಾವು; ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕಾದವರು ನಾವು; ಅಮರರಾಗಬೇಕಾದವರು ನಾವು!
ನಾವು ಅಮ್ಮನ ಒಡಲೊಳಗೆ ಇದ್ದವರು. "ೀಗಾಗಿ ಅಮೃತದ ಬಿಂದುಗಳು. ಅಮ್ಮ ಸಿಂಧು; ನಾವು ಬಿಂದು. ಬಿಂದು ಸಿಂಧುವಾಗುವುದು ಮತ್ತೆೆ ಒಡಲಾಳಕ್ಕೆೆ ಇಳಿದಾಗ. "ೀಗಾಗಿಯಾ ನಮ್ಮ "ರಿಯರು ನಮ್ಮನ್ನು "ಅಮೃತಸ್ಯ ಪುತ್ರಃ" ಎಂದರು.
ಹೌದು-ನಾವು ಅಮ್ಮನ ಒಳಗಿದ್ದೆೆವು. ಆ ಅಮ್ಮ ತಪಸ್ವಿಿನಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಾಗಿ, ಯೋಗಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಾಗಿ ಕಟ್ಟೆೆಚ್ಚರದಿಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಆಹಾರ-"ಹಾರ, ನಡೆ-ನುಡಿ, ಚಿಂತೆ-ಚಿಂತನೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕುರಿತೇ. ಅವಳು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಿದ ತಪಸ್ವಿಿನಿಯಲ್ಲ; ಆಕೆ ಮ್ಯೆೆಮನವೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಾಗಿದ್ದ ತಪಸ್ವಿಿನಿ. ಅವಳ ಕಣ್ಗಾಾಪು ನಮಗೆ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ. ಆಗ ನಾವು ಅಮ್ಮನ ತಪಸ್ಸನ್ನು, ಕಣ್ಗಾಾಪನ್ನು,, ಶ್ರೀರಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಳಗಿದ್ದ ನಾವು ಆಗ ಕಣ್ತೆೆರೆದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಳಗಿದ್ದ ನಾವು ಹೊರಬಂದೆವು; ಹೊರಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡೆವು. ಆ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಂಡೆವು. ಏನೋ ಎಳೆತ; ಏಕೋ ಸೆಳೆತ! ನಮಗಿದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೋಟ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ತೆಗೆದಪ್ಪಿಿಕೊಂಡಳು; ಬಿಗಿದಪ್ಪಿಿಕೊಂಡಳು; ಹಾಲೂಡಿಸಿದಳು; ತೊಟ್ಟಿಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ಲಾಲಿ ಹಾಡಿದಳು. ನಾವು ಹಾಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆೆ ಮಾಡಿದೆವು. ಮತ್ತೆೆ ಎಚ್ಚರಾುತು. ಕೈಕಾಲು ಬಡಿದೆವು. ಅಮ್ಮ ಓಡೋಡಿ ಬಂದಳು. ಮತ್ತದೇ ಬೆಚ್ಚನಪ್ಪುಗೆ; ಎದೆಹಾಲು; ಜೋಗುಳದ ಇನಿದನಿ; ನಮಗರಿ"ಲ್ಲದ ಅ"ುತಾನಂದ! ನಾವು ಕಣ್ತೆೆರೆದೆವು; ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ತೆರೆದೆವು. ಎಚ್ಚರಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆನಂದಕ್ಕಾಾಗಿ, ಆನಂದದ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಾಗಿ ಚಡಪಡಿಕೆ. ಅಮ್ಮ ಕಾಣದೆ ಹೋದರೆ ಅಳು. ಅಳು ನಮ್ಮ ಆಗಿನ ಭಾಷೆ. ಅಮ್ಮನಿಗಷ್ಟೇ ಅದು ಗೊತ್ತು. ಹೌದು- ನಾ"ೀಗ ಕಣ್ತೆೆರೆದೆವು; ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಬೆೆಳಕನ್ನು ಕಂಡೆವು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಕಂಡೆವು. ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣೊೊಳಗೆ ನಾವು ಸೇರಿಕೊಡೆವು. ಅಥವಾ ಅಮ್ಮನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಳೋ...? ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಬೆೆಳಕಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಉದಯ!
‘ಅಮ್ಮ’ - ಇದು ಆಕೆಯೇ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಮೊದಲ ಮಾತು. ಈ ಮಾತು ಕಲಿಯುವಾಗ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿಿದ್ದುದು ಅಮ್ಮನ ತುಟಿಯನ್ನು; ಕೇಳುತ್ತಿಿದ್ದುದು ಅವಳ ಕೊರಳ ನಾದವನ್ನು; ಅನುಭ"ಸುತ್ತಿಿದ್ದುದು ನಾದದ ಮೋದವನ್ನು. ’ಅಮ್ಮ’ ಎಂಬ ಸೊಲ್ಲು ನಮಗೆ ಮಂತ್ರವಾುತು. ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಸಿದ್ಧಿಿಯಾುತು. ’ಅಮ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವಳ ದರ್ಶನವಾುತು; ಸ್ಪರ್ಶವಾುತು; ಮೈಬಿಸುಪು "ತವಾುತು; ಆಕೆಯ ತೊಡೆಯೇ ತೊಟ್ಟಿಿಲಾುತು; ಎದೆ ನಲಿಯವ ಅಂಗಣವಾುತು. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಸಿವು, ನೋವು, ನೀರಡಿಕೆ ಮರೆತೆವು; ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಮರೆತೆವು!
ಈಗ ಏನೇನೋ ಹುಡುಗಾಟ; ಏನೇನೋ ಹುಡುಕಾಟ. ಹುಡುಗಾಟ ಏನೆಂದು ಗೊತ್ತಿಿಲ್ಲ; ಹುಡುಕಾಟ ಏಕಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿಿಲ್ಲವೆಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಗದರಿಸಿ ನೋಡಿದಳು; ಬೈದು ಹೇಳಿದಳು; ಏಟೂ ಕೊಟ್ಟಳು. ಒಮ್ಮೊೊಮ್ಮೆೆ ನಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಅನುಭವದಿಂದ ಕಲಿಯಲಿ ಎಂದು ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಳು. ಇದು ಅಮ್ಮ ಕಲಿಸುವ ಕ್ರಮ.
ಅಮ್ಮನ ಗದರಿಕೆ, ಬೆದರಿಕೆ, ಬೈಗುಳ, ಏಟು ಮಗುವನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ನೋುಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋುಸಲು ಅಮ್ಮ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋೋ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಪಶ್ಚಾಾತ್ತಾಾಪ ಪಡುತ್ತಾಾರೆ; ತಾವೇ ಅಳುತ್ತಾಾರೆ. ಅಮ್ಮನ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಶ, ಒಂದು ನೋಟ, ಒಂದು ಮಾತು ಮಕ್ಕಳ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ. ಆಕೆ ’ಅಮೃತರ್ವಣಿ’, ’ಆನಂದದಾುನಿ!
ತಾು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತ; ತ್ಯಾಾಗದ ಸಂಕೇತ. ಹೆಣ್ಣಿಿನ ಒಡಲು ಕರುಣೆಯ ಕಡಲು. ಅಪಾರಂಪಾರವಾದ ಹೆಗ್ಗಡಲು. ಅದು ಅಮೃತ ತುಂಬಿದ ಹಾಲ್ಗಡಲು. ತಾುಯನ್ನು ಅಮ್ಮ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅಮ್ಮ ಅಮೃತಮು; ಪ್ರೇಮಮು; ಆನಂದಮು.
ಶರಣ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನ ವಚನವನ್ನೊೊಮ್ಮೆೆ ನೋಡಿ:
ಹೆತ್ತಳವ್ವೆೆ ಸಕಲ ಬ್ರಹ್ಮಾಾಂಡಗಳ
ಅವ್ವೆೆ ಹೆತ್ತು ಹೆಸರಿಡಲರಿಯಳು
ಅವ್ವೆೆ ಚಿತ್ರ "ಚಿತ್ರವಾಗಿ
ಅವ್ವೆೆ ಮತ್ತೆೆ ತನ್ನ ಹೆಸರಿಟ್ಟಳು
ಚಿತ್ತದಾ ಕಥನದಿಂದ ಮತ್ತೆೆ ಶುದ್ಧನಾಗೆಂದಳು
ಕಪಿಲಸಿದ್ಧ ಮಲ್ಲಿನಾಥವ್ವೆೆ
ತಾುಯೇ ಸರ್ವಸ್ವವೆಂಬುದು, ಇಹಪರವೆಂಬುದು ಈ ವಚನದಿಂದ ವೇದ್ಯ.
ಯಾರನ್ನು ನಾವು ದೇವರೆನ್ನುತ್ತೇವೋ, ಮಹಾತ್ಮರೆನ್ನುತ್ತೇವೋ ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ತಾಯಂದಿರ ಸ್ಥಾಾನ "ರಿದು. ರಾಮ, ಕೃಷ್ಣ, ಬುದ್ಧ, ಏಸು, ಪೈಗಂಬರ್, ಮಹಾ"ೀರ, ಶಂಕರ, ರಾಮಾನುಜ, ಮಧ್ವ, ರಾಮಕೃಷ್ಣ, "ವೇಕಾನಂದ, ಬಸವಣ್ಣ, ಶಿವಾಜಿ, ಗಾಂಧಿ, ಅರ"ಂದ - ಇವರೆಲ್ಲರ ಜೀವನಗಾಥೆಯ "ಂದೆ ತಾಯಂದಿರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಬೆಳಕಿದೆ.
published on 11-5.19
................................
No comments:
Post a Comment