ಜಗದ ಕುರುಡಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ‘ಅಂಧಯುಗ’
ಅಂಧಯುಗ ಮರಳಿ ಮರಳಿ ಬರುತಲಿದೆ, ಅಂಧಯುಗ ನಿರಂತರ ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಶ ಸಾರುವ ಮಹಾಭಾರತದ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂಧಯುಗ ಕನ್ನಡ ರೂಪಾಂತರದ ನಾಟಕ ಒಂದು ಹೊಸತನವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ. ನಗರದ ಕಮಲಾ ನೆಹರು ಕಾಲೇಜಿನ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಗಿಡಮರಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಬಯಲು ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಪ್ರದರ್ಶನ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ತಾಂತ್ರ್ರಿಕತೆಗೆ ಒತ್ತು ನೀಡಿತು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಪರದೆ ಮತ್ತು ವೇದಿಕೆ ಎರಡನ್ನೂ ರಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು. 80 ಅಡಿ ಉದ್ದದ ಮೂರು ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಾಟಕ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸತನ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಜನರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.
ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡರಾಗುವುದು, ಕಿವಿಯಿದ್ದೂ ಕಿವುಡರಾಗುವುದು, ಬಾಯಿಯಿದ್ದೂ ಮೂಗರಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಜನರ ಹಾಡು-ಪಾಡು. ಕೆಲವರು ಕಣ್ಗುರುಡರಾದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಬಗೆಗುರುಡರಾಗಿರುವುದು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ. ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದೇ ಅಲ್ಲಿಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಗುಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಹುದುಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ. ದಾಯಾದಿ ಕಲಹ, ವಾರಗಿತ್ತಿಯರ ಅಸೂಯೆ, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಪಾತಿತನ, ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಠೆಯ ಅತಿರೇಕ, ಹೆಣ್ಣು ಕಾಲುಜಾರುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಅಂದೂ- ಇಂದೂ, ಮುಂದೂ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆ ಒಂದು ಜ್ವಲಂತ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅಲ್ಲಿಯ ಕಣ್ಗುರುಡುತನ, ಬಗೆಗುರುಡುತನದ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳೇನು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುವ ವಿನೂತನ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಶಿವಮೊಗ್ಗ್ಗದ ‘ನಮ್ ಟೀಮ್’ ಎಪ್ರಿಲ್ 22 ಮತ್ತು 23ರಂದು ರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ ‘ಅಂಧಯುಗ’ ನಾಟಕ!
ನಮ್ಮದು ಅಂಧ ಪರಂಪರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರುಚ್ಛರಿಸುವುದೇ ಈ ನಾಟಕ ತಿರುಳು. ನುರಿತ ಕಲಾವಿದರಿಂದಲೇ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡ ಈ ನಾಟಕ ಬಹುತೇಕ ಸಹೃದಯರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಯಿತು. ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರವೂ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯ ಅಂಧತ್ವದಿಂದ ವ್ಯವಹರಿಸುವುದು ನಾಟಕದ ವಿಶೇಷತೆ. ಹುಟ್ಟು ಕುರುಡನಾದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಗಂಡನಿಗಿಲ್ಲದ ಭಾಗ್ಯ ತನಗೇಕೆ ಎಂದು ಮೂಢಳಾಗಿ ಅಂಧತ್ವ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಾಂಧಾರಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯ ಸಾವಿನ ಸೇಡಿನಿಂದ ಕೃದ್ಧನಾದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬಗೆಗುರುಡುತನ, ಸಂಶಯದ ಮೊಟ್ಟೆಗೆ ಕಾವು ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವ ಸಂಜಯನ ಅಂಧತ್ವ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.
ಧರ್ಮವೀರ್ ಭಾರತಿ ಅವರ ‘ಅಂಧಯುಗ್’ ಹಿಂದಿ ನಾಟಕವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿದವರು ಪ್ರೊ. ಸಿದ್ದಲಿಂಗ ಪಟ್ಟಣಶೆಟ್ಟಿ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾರ್ಪಾಟು ಬೇರ್ಪಾಟುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ರಂಗಕ್ಕೆ ತಂದ ಹಿರಿಮೆ ಬೆಳ್ಳಿಮಂಡಲದ ಸಂಚಾಲಕ ವೈದ್ಯ ಅವರದ್ದು. ರಂಗಕಲಾವಿದ ಡಿ.ಎಂ ರಾಜಕುಮಾರ ಅವರು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಪಾತ್ರದೊಳಕ್ಕೆ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದರೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಅಭಿನಯಿಸಿದ ಸಿಟ್ಟು, ಸೆಡವು, ಅಸಹನೆ, ವೀರಾವೇಶ ಆ ಪಾತ್ರ ಕಳೆಗಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಧ್ವನಿಯ ಏರಿಳಿತದೊಂದಿಗೆ, ಸ್ಫುಟವಾದ ಮಾತಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಜಯನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದವರು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ಎಚ್,ಎಸ್, ನಾಗಭೂಷಣ ಅವರು. ಈ ನಾಟಕದ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯಪಾತ್ರವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆದವರು ಗಾಂಧಾರಿಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಡಾ. ಪ್ರಕೃತಿ ಮಂಚಾಲೆ ಅವರು. ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಸಾವಿನಿಂದ ದುಃಖಿಸುವ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತಾಗಿ ಮೂಡುವ ರೋಷ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುವ ಆಕೆಯ ದ್ವೇಷ, ಅಸಹಾಯಕಳಾದ ಆಕೆ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕೊತಕೊತ ಕುದಿಯುವ ಪರಿಯನ್ನು ಮನೋಜ್ಞ ಅಭಿನಯದಿಂದ ತೋರಿಕೊಟ್ಟರು ಪ್ರಕೃತಿ ಅವರು.
ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲಾ ವಾರ್ತಾಧಿಕಾರಿ ಜಿ. ಹಿಮಂತರಾಜು, ವಿದುರನಾಗಿ ಸುಧೀಂದ್ರರಾವ್ ತಮ್ಮ ತಾತ್ವಿಕ, ಸಾತ್ವಿಕ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. ಉಪನ್ಯಾಸಕ ಜಿ.ಆರ್. ಲವ, ಆರ್.ಎಸ್. ದಿನೇಶ್, ಪತ್ರಕರ್ತ ಹೊನ್ನಾಳಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್, ನಾಗರಾಜ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದರು. ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ನಾಟ್ಯವಿದೂಷಿಯರಾದ ಡಾ. ಪವಿತ್ರಾ, ಡಾ. ಶುಭ್ರತಾ ಅವರ ನೃತ್ಯ ಅಳವಡಿಕೆ ನಾಟಕ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಳೆಗಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ನಂದನ್ ಅವರ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣದ ಛಾಯೆ ಛಾಪು ಒತ್ತಿತ್ತು. ವಿಶೇಷ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ (ವ್ಯಾಸ) ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವರು ಅಪರ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಕೆ. ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ಅವರು.
ಮೂರು ಅರ್ಥದ ವಿಶೇಷ ವೇದಿಕೆಯ ನಿರ್ಮಾಣ ಈ ನಾಟಕದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಹೌದಾದರೂ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸದೇ ಇರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನ್ಯೂನತೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಲೋಪಗಳು, ಬೆಳಕಿನ ಅಸಮರ್ಪಕ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭದ ನೀರಸ ರಂಗಗೀತೆಗಳು, ರಂಗಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಬಳಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗೆ ಒತ್ತುಕೊಡದಿರುವುದು ನಾಟಕದ ಮೈನಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್ಗಳು.
ವಿನೂತನ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ 80 ಅಡಿ ಉದ್ದದ ವೇದಿಕೆ ರಚಿಸಲಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಅದರ ಸಮರ್ಪಕ ಬಳಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಒಂದೊಂದು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದೇಕೋ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸತನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವಾಗ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಒಂದೇ ದೊಡ್ಡ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಅಂದರೆ ಎರಡನೆಯ ವೇದಿಕೆಯನ್ನೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಮೆರುಗು ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋ. ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶವುಳ್ಳ ಕಮಲಾ ನೆಹರೂ ಕಾಲೇಜಿನ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನಾಟಕವನ್ನು ತೆರೆದ ಬಯಲುರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.
ಇನ್ನೊಂದು ಮಹತ್ವದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತರುವ ಮೂಲಕ ಡಿಜಿಟಲೈಸೇಶನ್ಗೆ ನಾಟಕ ಮೊರೆ ಹೋದಂತೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಆದರೆ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಪಾತ್ರವನ್ನು ರಂಗದ ಮೇಲೆ ತಂದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಕಲಾವಿದರು ರಂಗವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಇದು, ಅಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ವೇದಿಕೆ ಸೃಜಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಲಿಲಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು.
ಹೊಸತನವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುವುದು ಇಂದಿನ ಬಹುತೇಕ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕನಸು. ಈ ಸಂದರ್ದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನನ್ನು ಮತ್ತು ಕಥೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನೂ ಮರೆಯಬಾರದು. ಅದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ತಲುಪಬಹುದು, ಅವರು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿ ಇಂತಹ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಇಳಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೊಸತನದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ನಾಟಕವೂ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತದಂತಾಗಬಹುದು.
.......................................






