Tuesday, 7 June 2016




ಶಿಕ್ಷಣ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯಾನಕ

   ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು, ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಜ್ಞಾನ ಬೇಕು. ಜ್ಞಾನ ಎಂಬುದು ಸಮುದ್ರವಿದ್ದಂತೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ  ಜ್ಞಾನವೆನ್ನುವುದು ಒಂದು ಅರಿವಿನ ದಾರಿ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಇಂದು ಜ್ಞಾನ ಎನ್ನುವುದು ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಂದಿದೆ. ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದೆ ಈ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದ ಶಿಕ್ಷಣ. 

ಮಲೆನಾಡಿನ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ. ಸುಮಾರು 6 ಎಕ್ರೆಯಷ್ಟು ಅಡಿಕೆ ತೋಟವಿದೆ. ಈ ದಂಪತಿಗೆ ಇರುವವರು ಇಬ್ಬರೇ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಈಗಾಗಲೇ ಓದಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದು, ಆತನೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಧಾವಂತದ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಈ ಘಟನೆ ಎದುರಾದಾಗ ಟಿ.ಎನ್. ಸೀತಾರಾಮ್ ಅವರ ‘ಮುಕ್ತ’ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ನೆನೆಪು ಬರುತ್ತದೆ. ಜಾಗತೀಕರಣ, ಇದರಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳೆಲ್ಲ ನಶಿಸುತ್ತಿರುವುದು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಹಳ್ಳಿಗರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ಪಡೆಯಲೆತ್ನಿಸುವುದು, ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದರೂ ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ಜಯ ಸಿಗದಿರುವುದು....ಇತ್ಯಾದಿ ಘಟನೆಗಳು ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತವೆ.
  ಕನ್ನಡ ಚಾನೆಲ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಎಲ್‌ಕೆಜಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರಿಂದ 7ನೆಯ ತರಗತಿವರೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳು ಅಭಿನಯ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದರ ಹೆಸರು-ಡ್ರಾಮಾ ಜೂನಿಯರ್ಸ್. ಇದರಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ವಾರ 7ನೆಯ ತರಗತಿಯ ಬಾಲಕಿ ಒಂದು ಅಭಿನಯ ಮಾಡಿದಳು. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಮಗ್ಗದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗಿಯ ಪಾತ್ರ.. ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೊಬ್ಬ ಮಗ. ನಾನು ಮಗನನ್ನಾದರೂ ಬಿಟ್ಟೇನು, ಮಗ್ಗವನ್ನು ಬಿಡಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ. ಕಾರಣ ಕೇಳಿದರೆ ಇದು ನನಗೆ ಅನ್ನ ಕೊಟ್ಟ ಉದ್ಯೋಗ. ಅಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಸೀತಾರಾಮ್ ಹೇಳಿದರು- ಇಂದಿನ ಜಾಗತೀಕರಣದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿದ ರೀತಿ ಇದು ಎಂದು.
ಜಾಗತೀಕರಣದ ಭರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣವೂ ಇದನ್ನೇ ಕಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತಿಯೇ ಎಂದು. ಅವರಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಿರುವ ಉತ್ತರ- ಒಂದೋ ವೈದ್ಯನಾಗುವುದು, ಇಲ್ಲವೇ ಇಂಜಿನೀಯರ್  ಆಗುವುದು, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು. ಯಾವ ಮಕ್ಕಳೂ ತಂದೆಯಂತೆ, ಅಜ್ಜನಂತೆ ಅಥವಾ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ತೋಟ, ಹೊಲವನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಕೃಷಿಗೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆ ತೆಗೆದು ಮಾದರಿ ಕೃಷಿಕನಾಗುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂ. ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಬಂಗಾರದಂತಹ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ಸಿಟಿಗೆ ತೆರಳಲು ಸನ್ನದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂದು ಯಾವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ನಾವು ಹೊರಲು ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಹಣ ಮಾತ್ರ. ಹಣ ಗಳಿಸಲು ದೇಶ- ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬಿದ್ದರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಂಗಳೂರು, ಚೆನ್ನೈ, ಮುಂಬೈ, ದೆಹಲಿ, ಅಮೆರಿಕ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಎನ್ನುತ್ತ ಹೋಗುವವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಐಟಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಬೇಕು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಬೇಡ ಎನ್ನುವ  ಇಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ, ಇಂತಹವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ಬೇಕೇ?
ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಪೋಷಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸದೆ ಕೇವಲ ಹಣ ಗಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷಣ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಏನೂ ಕಲಿಯದ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ-ಮುತ್ತಜ್ಜಂದಿರು ಕೃಷಿಯನ್ನು ಮಾ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಸುಶಿಕ್ಷಿತರೆನಿಸಿಕೊಂಡ, ಆಧುನಿಕ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಿಗಳಾದ ನಮಗೆ  ಕೃಷಿ ಎಂದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು, ಇದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಲಾಭ, ಕೂಲಿಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಖರ್ಚು ಅಧಿಕ, ಲಾಭ ಕಡಿಮೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ನಮ್ಮತನವನ್ನು ನಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಲಾಭವಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಾರ್ಗದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲಿರಬೇಕು. ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಇದನ್ನು ಕಲಿಸದೇ ಇರುವುದು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅವನಂತೆಯೇ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಹಪಾಹಪಿತನ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯತೆಯನ್ನು, ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ತೋರಬೇಕೇ ವಿನ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಅನುಸರಿಲಸು ಹೋಗಿ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ಟಿವಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಆ ಬಾಲಕಿ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮಗ್ಗವನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಇಂದು ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಚರಕ ಸಂಸ್ಥೆ ನಮ್ಮದೇ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸಾಗರ ತಾಲೂಕಿನ ಭೀಮನಕೋಣೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲವೇ? ಗ್ರಾಮೋದ್ಯೋಗದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅದರ ರೂವಾರಿ ಪ್ರಸನ್ನ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವೇ? ಇದನ್ನು ನಾವ್ಯಾರೂ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬೆಳೆಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೆಡಿಕಲ್, ಇಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಸೀಟಿಗೆ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಲಕ್ಷ ತೆತ್ತು ಓದಲು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಲಕ್ಷವನ್ನು ಆತನ ಕೈಗಿತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂದರೂ ಆತ ಪಾಲಕರ ಮಾತು ಕೇಳದ  ಸ್ಥಿತಿ ಇಂದು ನೆಲೆಸಿದೆ.
ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏಕೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಟಿ.ಎನ್.ಸೀತಾರಾಂ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಯಾವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ, ಹಳ್ಳಿಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯಾನಕವೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.
..................................... 

Friday, 3 June 2016

ನೀರು ಕಂಡರೆ ಅದೆಂತಹ ಖುಷಿ!


ಶಿವಮೊಗ್ಗ: ಒಂದೆಡೆ ಬಿರುಬಿಸಿಲು,  ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಮಳೆಯೇ ನಾಪತ್ತೆ. ವರುಣನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಮ, ಹವನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಆದರೂ ಆತ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಆಗಸ ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ದಿನದೂಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ, ಕೆರೆ-ಕಟ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಣಗಿ ಬರಿದಾಗಿ ಬಿರುಕುಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಸಹ ನೀರಿಗಾಗಿ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆಗೊಮ್ಮೆ, ಈಗೊಮ್ಮೆ ಮೋಡವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಇದ್ದ ನೀರೂ ಬತ್ತುತ್ತಿದೆ.
ರಜೆ ಮುಗಿದು ಶಾಲೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಬೇಸಿಗೆಯ ರಜೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆರೆಗೆ ಹಾರುತ್ತ, ಈಜುತ್ತ, ತೇಲುತ್ತ, ಮುಳುಗುತ್ತ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಮಗದೊಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ನೀರಿರುವ ಜಾಗವನ್ನೇ ಕೆರೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರಳುತ್ತ, ಮಲಗುತ್ತ, ಬಾಲಬಡಿಯುತ್ತ ಸಂಜೆ ಕಳೆಯುವ ಎಮ್ಮೆಗಳು. ಎಂತಹ ಆನಂದ. ಮಕ್ಕಳು ಕೆರೆಯನ್ನು ಈಜಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಖುಷಿಪಟ್ಟರೆ, ಎಮ್ಮೆಗಳು ಲೋಕದ ಯಾವ ಜಂಜಡವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ಮಲಗಿ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿವೆ.
ಮನುಷ್ಯರು ಒಳ್ಳೆಯ ನೀರಿರುವ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈಜುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ನೀರನ್ನೂ ಕುಲಗೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಮ್ಮೆಗಳಿಗೆ ಯಾವ ನೀರಾದರೂ ಒಂದೇ. ಅದರಲ್ಲಿ ಉರುಳಾಡಿದ್ದೇ ಉರುಳಾಡಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ.  ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಸೀರುಂಡೆ ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವ ಎಮ್ಮೆಗಳದ್ದು. ಹುಡುಗರು ಉರಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಈಜಿ ಮನ-ಮೈಯನ್ನು ಹಗುರ, ಮುದಗೊಳಿಸಿ, ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಜಿಗಿದಾಡುತ್ತ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಮ್ಮೆಗಳು ಮೈಯನ್ನು ಕೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಮನೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತವೆ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಗುಣ, ಅದೇನೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಸಂಗಡಿಗರು ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದಂತೆ ಉತ್ಸಾಹ ಉನ್ಮಾದಕ್ಕೇರುತ್ತದೆ. ನೀರು ಕಂಡರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಎಂತಹ ಖುಷಿ ಅಲ್ಲವೇ?  
    ........................................................
ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗಳಿಗೆ  ಅಡುಗೆ, ಅಡುಗೆ ಸಹಾಯಕರ  ಕೊರತೆ
  ಜಿಲ್ಲಾ  ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಇಲಾಖೆಯ ದುಸ್ಥಿತಿ* 799 ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ 522 ಹುದ್ದೆ ಖಾಲಿ 



ಶಿವಮೊಗ್ಗ; ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬಹುತೇಕ ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಹುದ್ದೆಗಳೇ ಅಧಿಕವಾಗಿವೆ, ಜವಾನ, ರಾತ್ರಿ ಕಾವಲುಗಾರ, ಗುಮಾಸ್ತ ಹುದ್ದೆ, ಹೆಚ್ಚು ಖಾಲಿ ಇರುವವಾಗಿವೆ. ಸರಕಾರ ಖಾಲಿ ಹುದ್ದೆ ತುಂಬುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಕಳೆದ ಸುಮಾರು ಆರೆಂಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸಾಕಷ್ಟು ನೌಕರರು ನಿವೃತ್ತರಾಗುತ್ತ ಹುದ್ದೆ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿವೃತ್ತರಾದಂತೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತುಂಬುವ ಕಾಂರ್ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಗುಮಾಸ್ತರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜವಾನರ ಖಾಲಿ ಹುದ್ದೆ ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇದೆ. 
ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸಮಾಜ ಕಲ್ಯಾಣ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟೂ 799 ಹುದ್ದೆಗಳಿವೆ. ಈ ಪೈಕಿ 522 ಹುದ್ದೆಗಳು ಖಾಲಿ ಇವೆ. 277 ಹುದ್ದೆ ಮಾತ್ರ ಭರ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಇರಬೇಕಾಗಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾ ಪತ್ರಾಂಕಿತ ಅಧಿಕಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ತಾಲೂಕುಗಳಿಗೆ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಕಲ್ಯಾಣಾಧಿಕಾರಿಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ 7 ಹುದ್ದೆಗಳು ಖಾಲಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಎಫ್‌ಡಿಸಿ 10 ಹುದ್ದೆ ಇದ್ದು, 6 ಖಾಲಿ, ಎಸ್‌ಡಿಸಿ 11 ಹುದ್ದೆ ಇದ್ದು, ಇಲ್ಲಿಯೂ 6 ಖಾಲಿ. ಡಾಟಾ ಎಂಟ್ರಿ ಆಪರೇಟರ್ಸ್‌ಗೆ 7 ಹುದ್ದೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ತುಂಬಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಪಾಲಕರ 27 ಹುದ್ದೆ ಇದ್ದು, 19 ಖಾಲಿ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಿಗೆ 105 ಹುದ್ದೆ ಇದ್ದು, 32 ಖಾಲಿ. 
ಈ  ಇಲಾಖೆಯಡಿ ಬರುವ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 139. ಈ  ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗೆ ಅಡುಗೆಯವರ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಕಂಡುಬಂದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಒಟ್ಟೂ ಅಡುಗೆಯವರು 322 ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕ ಅಡುಗೆಯವರು 210 ಜನರು ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಡುಗೆಯವರ 190 ಹುದ್ದೆ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕ ಅಡುಗೆಯವರ  201 ಹುದ್ದೆ ಖಾಲಿ ಇದೆ. ರಾತ್ರಿ ಕಾವಲುಗಾರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಒಟ್ಟೂ 60 ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇರುವುದು 9 ಮಾತ್ರ. 51 ಈ ಹುದ್ದೆ ಖಾಲಿ ಉಳಿದಿದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ವಾಸಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಚಾರ ಸರ್ಕಾರದ ಗಮನಕ್ಕೂ ಹೋಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ ವಿಚಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಎಷ್ಟೋ ಸಾವಿರ ಈ ಹುದ್ದೆಗಳು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರದಾಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಸರಾಸರಿ ಒಂದು ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗೆ 3ರಿಂದ 4 ಜನ ಅಡುಗೆಯವರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಡುಗೆ ಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಇಬ್ಬರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗೆ ಸರಾಸರಿ 6 ಅಡುಗೆಯವರಿರುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಹುದ್ದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಯೋಜಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.   ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳಿರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾಗಿದೆ.   
 ಸರ್ಕಾರ ಈ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಇವರು ನಿವೃತ್ತರಾದರೆ ಗುತ್ತಿಗೆ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆಯವರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.  ಖಾಸಗಿ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳ ಮೂಲಕ ವಾಚ್‌ಮನ್‌ಗಳ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಸರ್ಕಾರ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿಲ್ಲ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲಕಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಾಚ್‌ಮನ್ ಹುದ್ದೆ ರದ್ದಾದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಆ ಕೆಲಸ ಮಕ್ಕಳೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಸರಕಾರ ಯೋಚಿಸಬಹುದು. 
    ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಸರಕಾರಗಳು ಮರೆತಂತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದಿನನಿತ್ಯ ಬಂದು ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದೋ, ಆರ್ಥಿಕ ತೊಂದರೆ ಇದೆ ಎಂದೋ, ಅವರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕುಂಠಿತವಾಗದಿರಲಿ ಎಂದೋ ಸೇರಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅಡುಗೆ-ಊಟವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಅವರೇನು ಮಾಡಿಯಾರು. ಉತ್ತಮ ಕಟ್ಟಡ ಕೊಟ್ಟು ಅಡುಗೆಯವರನ್ನೇ ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಅಥವಾ ವಾಚ್‌ಮನ್‌ಗಳನ್ನೇ ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ನ್ನು ಕಾಯುವವರಾರು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುವವರಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪಾಲಕರದ್ದು. 
  


ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಲಾಖೆಯಡಿ ಡಿ ದರ್ಜೆ ಹುದ್ದೆಗಳಾದ ಅಡುಗೆಯವರು, ಅಡುಗೆ ಸಹಾಯಕರು, ರಾತ್ರಿ ಕಾವಲುಗಾರರ ಸಾಕಷ್ಟು ಹುದ್ದೆಗಳು ಖಾಲಿ ಇರುವುದು ನಿಜ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲಾಗಿದೆ. ಪತ್ರ ಮುಖೇನ ಇಲಾಖೆಯ ಆಯುಕ್ತರಿಗೂ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಹೊರ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಏಜೆನ್ಸಿಯಿಂದ ಮಾನವ ಸೇವೆ ಪಡೆದು  ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಿಲಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾಗಿದೆ. ಡಿ ದರ್ಜೆ ಹುದ್ದೆ ನೇಮಕಾತಿಗೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಿಲಯಗಳನ್ನು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.
- ಧರ್ಮಪ್ಪ, ಜಿಲ್ಲಾ ಸಮಾಜ ಕಲ್ಯಾಣಾಧಿಕಾರಿ
...................................................


Tuesday, 31 May 2016

ಕುವೆಂಪು ಮಾನಸಪುತ್ರ ಇನ್ನಿಲ್ಲ



 ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ ನಾಡೋಜ ದೇ. ಜವರೇಗೌಡ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿದ್ದಾರೆ. ಕುವೆಂಪು ಅವರಿಂದ ಮಾನಸ ಪುತ್ರ ಎಂದೇ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದೇಜಗೌ, ನಾಡು ಕಂಡ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಹಿತಿ. ಇವರ ಅಂತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಕುವೆಂಪು ಶಿಷ್ಯರ ಕೊಂಡಿಯೊಂದು ಕಳಚಿದಂತಾಗಿದೆ. 98ರ ಹರದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ ದೇಜಗೌ ಅವರಿಗೊಂದು ನುಡಿನಮನ.


  ದೇ. ಜವರೇಗೌಡರು ಕನ್ನಡದ ಆಧುನಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು. ಕೇವಲ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉಳಿವಿಗೆ ದುಡಿದವರು. ಸುಮಾರು ಏಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ವಿದ್ವತ್ತು, ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಚಳವಳಿಗಳೆಂಬ ಮೂರು ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿರುವ ಕೆಲಸಗಳು ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿವೆ.
 ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಇವರ ಪಾತ್ರ ಹಿರಿದಾದುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸುಮಾರು ಐದು ಬಾರಿ ಧರಣಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡ ಆಡಳಿತ ಭಾಷೆಯಾಗಬೇಕು; ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಬೇಕು, ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಇತಿಹಾಸ, ಕಾವ್ಯ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರು ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಮೆರೆಯಬೇಕು, ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಮಾನ್ಯತೆ ದೊರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅವಿರತವಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಇವರದು.
ದೇಜಗೌ ಅವರ ಮಾತು ಬರಹ ಎರಡೂ ಓತಪ್ರೋತ. 2-3 ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕೌಶಲ್ಯ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು.  ಜಾನಪದ, ಗ್ರಂಥ ಸಂಪಾದನೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಮರ್ಶೆ, ಭಾಷಾಂತರ, ಜೀವನಚರಿತ್ರೆ, ಪ್ರವಾಸ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಹತ್ತಾರು ಮಹತ್ವದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ, ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ದೇಜಗೌ ಸಾಧನೆ ಅನುಪಮವಾದುದು.
‘ಕುವೆಂಪು ವಿದ್ಯಾವರ್ಧಕ ಟ್ರಸ್ಟ್’ ಇವರ ಕನಸಿನ ಕುಡಿ. ಕನ್ನಡ ಹಾಗೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಗಳೆರಡರಲೂ ಪ್ರಗಲ್ಭ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದ ಇವರು ಸುಮಾರು 50ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದ ಇವರು, ಅನುವಾದಕರಾಗಿಯೂ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದರೂ 98ರ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ದೇಜಗೌ ಹಾಜರಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮ, ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೀತಿ ಅನನ್ಯ, ಅವರ್ಣನೀಯ.
ಅಧ್ಯಯನ, ಪರಿಶ್ರಮ, ದೊಡ್ಡವರ ಸಹವಾಸದಿಂದಲೇ ಮೇರುಸದೃಶ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ನಿರಂತರ ಅನ್ವೇಷಣೆಯೇ ಅವರ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು.
ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಾಧನೆ:
  ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ,ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಎಂ.ಎ. ಪದವಿ ಪಡೆದು 1946ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕನ್ನಡ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಇವರು, ಅನೇಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಕಟಣೆ ವಿಭಾಗದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಸಹಾಯಕ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣಾಧಿಕಾರಿ, ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು, ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು, ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಮುಂತಾದವು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು. 1969ರಿಂದ 75ರವರೆಗೆ  ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಉಪಕುಲಪತಿಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕನ್ನಡಪರವಾದ ರಚನಾತ್ಮಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮುಂದುವರೆಸಿದವರು.
   ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಕುವೆಂಪು ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇವರ ಪಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಹಿರಿದಾದುದು. 1966ರಲ್ಲಿ ಜಾನಪದವನ್ನು ಕನ್ನಡ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿದರು. ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿನ ಜಾನಪದ ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ನೆರವಾದವರು. ಇವರ ಜಾನಪದ ಸೇವೆ ಗಮನಿಸಿ ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಮೂರನೆಯ ಜಾನಪದ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿ ಆರಿಸಿತು.
ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕುವೆಂಪು ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರು; ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರವೂ ಅಂತಹುದೇ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರು. ದೇಜಗೌ ಅವರೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ‘ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವಕೋಶ’, ‘ವಿಷಯ ವಿಶ್ವಕೋಶ-ಕರ್ನಾಟಕ’, ‘ಇಂಗ್ಲಿಷ್-ಕನ್ನಡ ನಿಘಂಟು’, ‘ಸಮಗ್ರ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಚರಿತ್ರೆ ‘, ‘ಕನ್ನಡ ಛಂದಸ್ಸಿನ ಇತಿಹಾಸ’ ಮುಂತಾದ ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯವಾದ ಯೋಜನೆಗಳು ಗಮನಾರ್ಹವಾದವುಗಳು. ಕರ್ನಾಟಕಲ್ಲೇ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ‘ಜಾನಪದ ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲ’ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಜಾನಪದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ತಳಹದಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅವರ ಮುಖ್ಯವಾದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ.
 ಅವರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಹೊಸ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಬದುಕಿನ ಕೊನೆತನಕವೂ ‘ಕುವೆಂಪು ವಿದ್ಯಾವರ್ಧಕ ಟ್ರಸ್ಟ್’ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡಪರವಾದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಜವರೇಗೌಡರು, ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ 135 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.



ಗೌರವ, ಪುರಸ್ಕರಗಳ ಸರಮಾಲೆ

* 1975ರಲ್ಲಿ  ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಗೌರವ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್,
* ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಗೌರವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ,
* ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ,
* ತಿರುವನಂತಪುರದ ‘ದ್ರಾವಿಡಿಯನ್ ಲಿಂಗ್ವಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಅಸೋಸಿಯೇಶನ್’ನ ಸೀನಿಯರ್ ಫೆಲೋ ಪ್ರಶಸ್ತಿ,
* 1998ರಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ಪಂಪ ಪ್ರಶಸ್ತಿ 
* ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ನಾಡೋಜ ಪ್ರಶಸ್ತಿ,  ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ನೃಪತುಂಗ ಪ್ರಶಸ್ತಿ.
* 2008ರ ಕರ್ನಾಟಕ ರತ್ನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ.
*  1970ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ 47ನೆಯ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ
* ಹಂಪಿ ಕನ್ನಡ ವಿವಿಯಿಂದ ನಾಡೋಜ ಪುರಸ್ಕಾರ.
* ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಜಾರಿಯಾಗಲೇಬೇಕೆಂದು  ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿದ ಮೊದಲಿಗರು. 
* ಸರೋಜಿನಿ ಮಹಿಷಿ ವರದಿ ಜಾರಿಗೆ ಹೋರಾಟ.
* ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯಿಂದ 30 ನಿಮಿಷಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣ
............................... 

Friday, 27 May 2016

ಶುದ್ದ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ಏರ್ ಫಿಲ್ಟರ್
ಕೆಸ್ಸಾರ್ಟಿಸಿ ಚಾಲಕರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಾದರಿ


ಶಿವಮೊಗ್ಗ: ಬಿರುಬೇಸಿಗೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಬರಗಾಲದಿಂದಾಗಿ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯಲು ನೀರೂ ಸಹ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮಲೆನಾಡಿನಿಂದ ಆ ಜಿಲ್ಲೆಯಗಳತ್ತ ಹೋಗುವವರು ಹೇಗೆ  ಎದುರಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೆಎಸ್ಸಾರ್ಟಿಸಿ ಸಾಗರ ಡಿಪೋದವರು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾಗರದಿಂದ ರಾಯಚೂರಿಗೆ ಬಸ್ ಸಂಚಾರವಿದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೊರಡುವ ಬಸ್ ರಾತ್ರಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಹೊರಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚಾಲನೆ ಮಾಡುವ ವೇಳೆ ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಹೊರತಾಗಿ ಇತರೇ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ನೀರಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ರಾಯಚೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಬೇಕೆಂಬ ವಿಚಾರ ಮೂಡಿದಾಗ ಹೊಳೆದಿದ್ದೇ ಏರ್ ಫಿಲ್ಟರ್.
ಏರ್ ಫಿಲ್ಟರ್‌ನ್ನು ಚಾಲಕನ ಆಸನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಅದರೊಳಕ್ಕೆ ಕುಡಿಯಲು ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು 6-7 ಬಾಟಲ್ ನೀರನ್ನು ಇಡುತ್ತಾರೆ. ನೀರು ತುಂಬುವಾಗ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಏರ್ ಫಿಲ್ಟರ್ ನೀರನ್ನು ಇಡುತ್ತದೆ. ಬಯಲುಸೀಮೆ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ಬಿಸಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಈ ಬಸ್‌ಗೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.
 ಜೊತೆಗೆ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಅವಶ್ಯವಿದ್ದರೆ ಈ ನೀರನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರಂತೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಹೊರ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಸಿಗಬೇಕೆಂದರೆ ಇಂತಹ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಆ ಬಸ್ ಚಾಲಕ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಾಹಕ.

Tuesday, 24 May 2016

ಅಮ್ಮಾ ಎಂದರೆ ಏನೋ ದೈವವು




ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜನರೇ ಮುಖ್ಯ. ಅವರನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬಲಗೊಳಿಸಲು ದುಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ಅಥವಾ ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಸಬಲರನ್ನಾಗಿಸುವುದು ಸರಕಾರದ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕೇ ವಿನಾ ಅಗ್ಗದ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಿ ಮರುಳು ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕ್ಕೂ ಈ ಅಗ್ಗದ ಯೋಜನೆಗೆ ಹಣ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದು ರಾಜ್ಯದ ಬೊಕ್ಕಸದಿಂದಲೇ. ಯಾವ ರಾಜಕಾರಣಿಯೂ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹಣ ತಂದು ಈ ಅಗ್ಗದ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ತ. ನಾಡಿನ ಮತದಾರರು  ಅಮ್ಮಾ ಎಂದರೆ  ಅದೇನು ಭಯಭಕ್ತಿ ತೋರಿದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಕರುಣಾನಿಧಿಯೂ ಹೊರತಲ್ಲ. ಅವರೂ ಸಹ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಗ್ಗದ ಜನಪ್ರಿಯ ಯೋಜನೆ ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು.


ದ್ರಾವಿಡ ಪಕ್ಷಗಳದ್ದೇ ದರ್ಬಾರು ನಡೆದಿರುವ  ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ  ಮತ್ತೆ ಅಣ್ಣಾ ಡಿಎಂಕೆ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಲು ಅದರ ನಾಯಕಿ ಜಯಲಲಿತಾ ಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. 32 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅದಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೇ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರ ದೊರೆತಿರುವುದು ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೊಂದು ಹೊಸ ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.
 ‘ಅಮ್ಮಾ’ ಬ್ರಾಂಡ್ ಮೂಲಕ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸಿರುವ ಜಯಾ 6ನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಸಿಎಂ ಆಗಲಿದ್ದಾರೆ. ದಿವಂಗತ ಎಂ. ಜಿ. ರಾಮಚಂದ್ರನ್ ನಂತರ ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಯಲಲಿತಾ ಮತ್ತು ಕರುಣಾನಿಧಿ ಇಬ್ಬರೇ  ಕಿಂಗ್‌ಗಳು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರಿಗೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಮತದಾರರೂ ಸಹ ಜನಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ಗದ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ವಿನಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪರ ಆಡಳಿತದತ್ತ ಗನಹರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ಸತ್ಯ.
ಜನರಿಗೆ ಉಚಿತ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮರುಳು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿರುವ ಜಯಾ ಮತ್ತು ಕರುಣಾನಿಧಿ  ಇದನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜನರೂ ಸಹ ಅಮ್ಮಾ ಬ್ರಾಂಡ್‌ಗೆ ಈ ವರ್ಷ ಮರುಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಜಯಾ ಅವರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಹೊಟೆಲ್ ತಿಂಡಿಯವರೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಬ್ರಾಂಡ್  ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಉಚಿತ ಎಂದಾದಲ್ಲಿ ಜನರು ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಬೇಡ, ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ, ನಮಗೆ ಉಚಿತ ಉಡುಗೊರೆ ಬರಲಿ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಮತದಾರರದ್ದು ಎನ್ನುವುದು ಮತ್ತೆ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ.
ತಮಿಳುನಾಡಿನ ರಾಜಕೀಯವೇ ಹಾಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ಉಚಿತಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ,  ಅಲ್ಲಿ ಉಚಿತ ಎಂದು ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ಭರವಸೆಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಖಂಡಿತ ಜಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಜನರೂ ಸಹ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಆ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೂ ಉಚಿತದ ರುಚಿ ಅಲ್ಲಿನ ಮತದಾರರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿ ಮರೆತುಬಿಡಲು ಮತದಾರರು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೂ ಇತರ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.  ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ಸಹಿತ ಉಳಿದೆಡೆ ಭರವಸೆ ಭರವಸೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಜನರ ಭಾವನೆಗಳ ಜೊತೆ ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಕರಿಬ್ಬರ ಇಮೇಜ್ ಬೆರೆತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣವೇ ಬೇರೆ, ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬೇರೆ. ಜಯಲಲಿತಾ ತನ್ನ ಪಕ್ಷದ ಹಲವು ಶಾಸಕರಿಗೆ ಈ ಬಾರಿ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕರು (ಹೊಸಬರು) ಗೆದ್ದುಬಂದಿದ್ದಾರೆ.  ಇದು ಅಲ್ಲಿನ ಮತದಾರರು ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.  
ಜಯಲಲಿತಾ ಈ ಬಾರಿ ನೀಡಿದ್ದ ಕೆಲವು  ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ- ಮನೆಗೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ, ಮದುವೆಯಾಗುವವರಿಗೆ 8 ಗ್ರಾಮ್‌ನ ಉಚಿತ ತಾಳಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್, ರೈತರಿಗೆ ಉಚಿತ ಮೊಬೈಲ್, ಅದಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ 500 ರೂ. ಕರೆನ್ಸಿ ಉಚಿತ ಮೊದಲಾದವು. 2011ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ  ಜಯಾ ನೀಡಿದ್ದ ಭರವಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 90ರಷ್ಟು ಈಡೇರಿವೆಯಂತೆ. ಆ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ಸಹ  ಅವರು ಚುನಾವಣಾಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ಜನರನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲಾ ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಎಐಎಡಿಎಂಕೆಯ ತಂತ್ರಗಳು.
ಇನ್ನು ಡಿಎಂಕೆ ಪಕ್ಷದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಮನಿಸಿ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಜೆಡಿಎಸ್‌ಗೂ  ಡಿಎಂಕೆಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಮ್ಯತೆ ಇದೆ. ಎಚ್. ಡಿ. ದೇವೇಗೌಡರಂತೆ ಎಂ. ಕರುಣಾನಿಧಿಯೇ ಆ ಪಕ್ಷದ ಸರ್ವಾಧ್ಯಕ್ಷ. ಅವರೇ ಸುಪ್ರೀಂ. ದೇವೇಗೌಡರಂತೆ 24*7 ರಾಜಕಿಯವೇ ಕರುಣಾನಿಧಿ ಕೆಲಸ. 84ರ ಗೌಡರು ರಾಜಕೀಯ ನಿವೃತ್ತಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಗುಡುಗಿದ್ದಾರೆ. 82ರ ಹರಯದ ಕರುಣಾ ಸಹ ಮತ್ತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡು  ಅಧಿಕಾರ ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದಾ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕುಟುಂಬ ರಾಜಕಾರಣವೇ ಮೇಳೈಸಿದೆ. ಕುಟುಂಬದವರ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ನಾಯಕರಿಲ್ಲ.
  ಕರುಣಾ ಮಗ ಸ್ಟಾಲಿನ್ ಆ ಪಕ್ಷದ ಯುವ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಸಿಎಂ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದರೆ ಗೆಲುವು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಜೊತೆಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದ ಭಿನ್ನಮತವೂ ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ಈಗ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಡಿಎಂಕೆ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹದಗೆಡುತ್ತದೆ. ಭೂಗತರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಜಯಾ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಕುಳಿತು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಜಯಾ ಇಂದಿಗೂ ಮತದಾರರಿಗೆ ದೇವರು.
ಎಂಜಿಆರ್ ಹೊರತಾಗಿ ಯಾರೂ ಸತತ ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ತ. ನಾಡಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಜಯಾಗೆ ಆ ಭಾಗ್ಯ ಒದಗಿಬಂದಿದೆ. 1982ರಲ್ಲಿ ಜಯಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಮೂಲಕ ಶಾಸಕಿಯಾಗಿದ್ದರು. 84ರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರು.  ಎಂಜಿಆರ್ ನಿಧನಾನಂತರ  ಮತ್ತೆ ಎಂಎಲ್‌ಎ ಆಗಿ ಆ ಪಕ್ಷದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದರು, ಸಿಎಂ ಆದರು. ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಹತ್ಯೆ ನಂತರ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ತ. ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ 234 ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ 225 ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದು ಪ್ರಚಂಡ ಜಯ ಸಾಧಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಜಯಾ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಇತ್ತು. ಡಿಎಂಕೆ ಧೂಳೀಪಟವಾಗಿತ್ತು. ಬದಲಾದ ರಾಜಕಿಯ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಡಿಎಂಕೆ ಜೊತೆ  ಮೈತ್ರಿ ಸಾಧಿಸಿದೆ.
64ರ ಹರಯದ ಜಯಾ  ಏಕಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಅನಭಿಷಿಕ್ತ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಞಿಯಾಗಲಿದ್ದಾರೆ. ತ. ನಾಡಿನ ಜನರಿಗೆ ಇನ್ನೇನೇನು ಉಚಿತ ಬರಲಿದೆಯೋ ಕಾದುನೋಡಬೇಕು.
ತ. ನಾಡಿನ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು 
 ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದಂದಿನಿಂದ ತ. ನಾಡಿನಲ್ಲಿ 1967ರವರೆಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನದ್ದೇ ಏಕಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯವಾಗಿತ್ತು.  1967ರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ನೇತೃತ್ವದ ದ್ರಾವಿಡ ಮುನ್ನೇತ್ರ ಕಳಗಂ (ಡಿಎಂಕೆ) ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿತ್ತು. ದೊರೈ ಸಾವಿನ ಬಳಿಕ ಕರುಣಾನಿಧಿ ಸಿಎಂ ಆದರು. 1971ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕರುಣಾ ಸಿಎಂ ಆದರು. 1977ರಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆ ತೊರೆದು ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಪಕ್ಷ ಕಟ್ಟಿದ ಎಂಜಿಆರ್ ಅದೇ ವರ್ಷ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಯಾದರು. 1980, 1984, ಎರಡೂ ಬಾರಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಪಕ್ಷವೇ ಗೆದ್ದಿತ್ತು. ಎಂಜಿಆರ್ ನಿಧನಾನಂತರ ಜಯಾ ಸಿಎಂ ಆದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಯಾರೂ ಸತತ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸಿಎಂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. 1989ರಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆ, 91ರಲ್ಲಿ ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ, 96ರಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆ, 2001ರಲ್ಲಿ ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ, 2006ರಲ್ಲಿ ಡಿಎಂಕೆ, 2011 ಮತ್ತು 2016ರಲ್ಲಿ ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿದಿದೆ. 

Monday, 23 May 2016

ಕುಡುಕರ, ಭಿಕ್ಷುಕರ ತಾಣ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ  



ನಗರದ ಹೊರವಲಯದ ತ್ಯಾವರೆಕೊಪ್ಪ ಹುಲಿ-ಸಿಂಹಧಾಮದ ಬಳಿ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗತಿಕರ ಭವನ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಭಿಕ್ಷುಕರಿದ್ದಾರೆ. ಇವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಊಟ- ತಿಂಡಿ ಜೊತೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ತಪಾಸಣೆ ಸಹ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.  ಇವರ ಹೊರತಾಗಿ ನಗರದೊಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ನೂರರಷ್ಟು ನಿರ್ಗತಿಕರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಪಾಲಿಕೆಯವರು ಇವರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಾಗಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ  ಅಥವಾ ಎರಡು ಬಾರಿ ಇಂತಹವರನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿ  ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಗಿಸಿದರೆ ಇಂತಹವರ ಕಾಟ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೂ ಒಂದು ಆಸರೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ದೂರು ನೀಡಿದರೂ ಸಹ ಪಾಲಿಕೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ದೂರು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಲಿಕೆ ಆಯುಕ್ತರು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನಹರಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಈ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕುಡಿದು ಬಂದು ಹಾಯಾಗಿ ಮಲಗಬಹುದು, ಭಿಕ್ಷುಕರು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಬಹುದು, ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಳೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಬಹುದು, ಕರ್ಚೀಫ್, ರೋಲ್ಡ್‌ಗೋಲ್ಡ್ ಆಭರಣ, ಪರ್ಸ್, ಬೆಲ್ಟ್ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಮಾರಬಹುದು. ಹೌದು, ಇದು ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಖಾಸಗಿ ಸಬ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಕಥೆ. ಪಾಲಿಕೆಯ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇದರ ನಿರ್ವಹಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ- ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ, ಹೇಳುವವರು, ಕೇಳುವವರಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿಗಳಿದ್ದರೂ  ಅವರು ಕೇವಲ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಷ್ಟೇ.
 ಈ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ದುರ್ಗತಿ, ಕೊಳಕು, ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ವ್ಯವಹಾರ, ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಅನೈತಿಕ ವ್ಯವಹಾರ  ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.  ಕೆಲವರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬಸ್ ಏರಲು ಬರಲೇಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭವಿದೆ. ಎಷ್ಟೇ ದೂರಿದರೂ ಪಾಲಿಕೆಯವರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಗರದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ರೂ. ಹಣ ಬಂದಿರುವುದುರಿಂದ ಅದರ ವಿನಿಯೋಗದತ್ತಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಪಾಲಿಕೆ, ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಬರೆದರೂ, ದೂರಿದರೂ  ತಲೆಹಾಕಿ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥರ ಕಾಟ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇದೆ.  ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಭಿಕ್ಷಕರಂತೂ ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಬಸ್ ಏರಲು ಮತ್ತು ಇಳಿಯುವ ಸ್ಥಳವಾಗಿ, ಬಸ್ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಭಿಕ್ಷುಕರು, ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥರ, ಕುಡುಕರ  ತಾಣವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗಿದೆ.
 ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಕನಿಷ್ಠ 10 ಭಿಕ್ಷುಕರು, ಅಸ್ವಸ್ಥರು ಮತ್ತು ಬೀಡಾಡಿ, ಅಡ್ನಾಡಿ ಜನರು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಬಸ್  ನಿಲ್ದಾಣದ  ಗಲೀಜಿನಲ್ಲಿ  ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಪಾಲು ಇವರದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಗಲೀಜು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಬಂದು ಹೋಗುವವರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುವುದು, ದಾರಿಹೋಕರಿಗೆ ಬಯ್ಯುವುದನ್ನೂ ರೂಢಿಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಕಚ್ಚಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಂಡ ಘಟನೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ಸರಕಾರಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಂತಹವರೊಬ್ಬರೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಸ್ತು, ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಕಾಪಾಡುವವರು ಇವರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವನ್ನೇ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ಮಲಗಲು, ತಿರುಗಾಡಲು ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವ, ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಕೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಇವರ ಪಾಲಿಗೆ ಆಶ್ರಯತಾಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.
  ಪಾಲಿಕೆ ಇಂತಹವರನ್ನು ನಿರ್ಗತಿಕ ತಾಣಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ.  ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಜೀವಿಸುತ್ತ, ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದವನ್ನೇ ಮನೆಯನ್ನಾಗಿಮಾಡಿಕೊಂಡವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಹೊರತಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖ ರಸ್ತೆ, ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲೂ, ಫುಟ್‌ಪಾತ್‌ನಲ್ಲೂ ಅಂಡಲೆಯುತ್ತಾರೆ. ಭಿಕ್ಷುಕರಂತೂ ಫುಟ್‌ಪಾತ್‌ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವವರನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟಿ, ಮೈಮುಟ್ಟ್ಟಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಕೇಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಪಹರೆಗೆ ದಿನವೂ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಪೊಲೀಸರು ಎಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ಪೊಲೀಸರ ಭಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಪುಂಡರು, ಚುಡಾಯಿಸುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ.  
 ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಸುಮಾರು 100ರಷ್ಟು ಭಿಕ್ಷುಕರು ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಬಸ್ ಏಜೆಂಟರೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥರನ್ನು ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದುಬಿಡುವುದೂ  ಇದೆ. ಕೆಲವು ವೃದ್ಧರನ್ನು ಅವರ ಕುಟುಂಬದವರು ತಂದು ಭಿಕ್ಷೆಗೆ ಇಳಿಸಿದ ಉದಾಹರಣೆಯೂ ಇದೆ. ಪಾಲಿಕೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ತಡೆಗಟ್ಟಿದಿದ್ದರೆ ಇದೇ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥರೆ, ನಿರ್ಗತಿಕರ ಕೇಂದ್ರವಾದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ.